تعمیق گسل دهک‌های درآمدی در سال‌های اخیر به یکی از مهمترین نشانه‌های تغییرات رفاهی در اقتصاد ایران تبدیل شده است. تازه‌ترین آمارها از ثروت فردا، نشان می‌دهد کاهش مصرف سرانه و افزایش شکاف میان دهک‌های درآمدی، فشار بیشتری بر خانوارهای کم‌درآمد وارد کرده و فاصله رفاهی میان اقشار مختلف جامعه را افزایش داده است.
تعمیق گسل دهک‌های درآمدی و معیشت خانوار
تعمیق گسل دهک‌های درآمدی در سال‌های اخیر به یکی از مهمترین دغدغه‌های اقتصاد ایران تبدیل شده است. کاهش قدرت خرید، افزایش هزینه‌های زندگی و افت مصرف سرانه نشان می‌دهد تعمیق گسل دهک‌های درآمدی آثار مستقیمی بر وضعیت معیشت خانوارها داشته و فشار بیشتری بر دهک‌های پایین وارد کرده است.
آسیب‌پذیرها کاهش رفاه بیشتری را تجربه کردند؛
مشاهده روند رفاه ایرانیان نشان می‌دهد مصرف سرانه در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۱۴۰۲، ۲.۷ درصد کاهش یافته است. بررسی‌ها نیز از فراز و فرودهای قابل‌توجه مصرف سرانه طی ۱۵ سال گذشته حکایت دارد. کمترین میزان مصرف سرانه با ۱۷۱.۶ میلیون تومان در سال ۱۳۹۴ و بیشترین آن با ۱۹۱.۷ میلیون تومان در سال ۱۴۰۰ ثبت شده است.
هرچند رفاه متوسط جامعه در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۱۳۹۰ تنها یک درصد کاهش یافته، اما این افت برای دهک‌های پایین شدیدتر بوده است. مصرف سرانه دهک‌های اول و دوم در سال ۱۴۰۳ نسبت به سال ۱۳۹۰ به ترتیب ۱۰.۶ و ۵.۳ درصد کاهش یافته است. این در حالی است که رفاه دهک دهم در همین دوره ۶.۷ درصد افزایش یافته است. ضریب جینی، به عنوان شاخص نابرابری درآمدی، نیز از ۰.۳۷ در سال ۱۳۹۰ به ۰.۳۸۷ در سال ۱۴۰۳ رسیده است؛ روندی که از تعمیق شکاف درآمدی میان دهک‌های بالا و پایین حکایت دارد.
تعمیق گسل دهک‌های درآمدی
حامد آذرگون: بررسی آمارها از تحولات مهم در رفاه اقتصادی دهک‌های مختلف جامعه حکایت دارد. مصرف سرانه در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۱۴۰۳ حدود ۲ درصد کاهش یافته است. همچنین، متوسط مصرف خانوارها در سال ۱۴۰۴ در مقایسه با سال ۱۳۹۰ تغییر قابل‌توجهی نداشته و تنها حدود یک درصد کاهش را نشان می‌دهد. با این حال، روند مصرف در دهک‌های مختلف یکسان نبوده است. مصرف دهک اول در سال ۱۴۰۳ نسبت به سال ۱۳۹۰ حدود ۱۰.۶ درصد کاهش یافته، در حالی که مصرف دهک دهم در همین دوره ۶.۷ درصد افزایش داشته است.
همچنین، مصرف در دهک‌های چهارم تا نهم تقریباً بدون تغییر باقی مانده است. شاخص‌های نابرابری نیز بیانگر تشدید شکاف اقتصادی هستند. ضریب جینی از ۰.۳۷ در سال ۱۳۹۰ به ۰.۳۸۷ در سال ۱۴۰۳ افزایش یافته است که نشان‌دهنده افزایش نابرابری در توزیع درآمد است. به عنوان نمونه، مصرف دهک دهم در سال ۱۳۹۰ حدود ۱۱ برابر مصرف دهک اول بود، اما این نسبت در سال ۱۴۰۳ به بیش از ۱۳.۵ برابر افزایش یافته است.
مصرف سرانه یکی از مهمترین شاخص‌های سنجش رفاه جامعه است. افراد از مصرف کالاها و خدمات مطلوبیت کسب می‌کنند و یکی از اهداف اصلی بسیاری از نظام‌های سیاسی نیز ارتقای سطح رفاه و افزایش مصرف جامعه در طول زمان است. در نظریه‌های اقتصادی، حتی سرمایه‌گذاری نیز در نهایت با هدف افزایش سطح مصرف در آینده انجام می‌شود. از این رو، بررسی روند مصرف سرانه برای درک تحولات رفاهی جامعه اهمیت ویژه‌ای دارد.
شاخص مصرف کل، مجموعه مخارج خانوارها در حوزه‌های مختلف از جمله خوراک، مسکن، بهداشت و درمان، آموزش و پوشاک را در بر می‌گیرد. با تقسیم مصرف کل بر جمعیت، مصرف سرانه به دست می‌آید که بیانگر متوسط میزان مصرف هر ایرانی در یک سال است. بنابراین، مصرف سرانه نشان می‌دهد که هر شهروند به طور متوسط چه میزان از کالاها و خدمات مرتبط با رفاه را مصرف کرده است.
اهمیت تعمیق گسل دهک‌های درآمدی در اقتصاد ایران
کارشناسان اقتصادی معتقدند تعمیق گسل دهک‌های درآمدی تنها یک شاخص آماری نیست، بلکه نشانه‌ای از تغییرات ساختاری در اقتصاد و رفاه خانوارها به شمار می‌رود. زمانی که مصرف سرانه دهک‌های پایین کاهش می‌یابد و در مقابل، دهک‌های پردرآمد توان حفظ یا افزایش سطح مصرف خود را دارند، شکاف رفاهی به‌تدریج عمیق‌تر می‌شود.
از سوی دیگر، کاهش قدرت خرید خانوارهای کم‌درآمد می‌تواند بر بازار مصرف، سرمایه‌گذاری، اشتغال و حتی رشد اقتصادی نیز اثرگذار باشد. به همین دلیل، بسیاری از اقتصاددانان بر این باورند که کنترل تورم، ایجاد فرصت‌های برابر، افزایش بهره‌وری و اجرای سیاست‌های حمایتی هدفمند، نقش مهمی در کاهش تعمیق گسل دهک‌های درآمدی و بهبود رفاه عمومی ایفا می‌کند.
اوج و حضیض مصرف سرانه
چهار سال ابتدایی دهه ۱۳۹۰ با کاهش حدود ۸ درصدی مصرف سرانه همراه بوده است. در میان ۱۵ سال گذشته، سال ۱۳۹۴ کمترین سطح مصرف سرانه را به ثبت رسانده است. بر اساس قیمت‌های سال ۱۴۰۴، هر ایرانی در سال ۱۳۹۴ به طور متوسط حدود ۱۷۱.۵ میلیون تومان در سال مصرف کرده است؛ رقمی که معادل بودجه‌ای حدود ۱۴ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان برای مصرف ماهانه هر فرد است.
البته این میانگین به معنای یکسان بودن سطح مصرف همه افراد جامعه نیست. در عمل، برخی افراد بسیار بیش از این مقدار و برخی دیگر کمتر از آن مصرف کرده‌اند. برای نمونه، هزینه ماهانه هر فرد در دهک دهم حدود ۴۴ میلیون تومان بوده، در حالی که این رقم برای افراد دهک اول تنها حدود ۳.۴ میلیون تومان برآورد می‌شود.
پس از سال ۱۳۹۴، مصرف سرانه روندی افزایشی پیدا کرد و در سال ۱۴۰۰ به بالاترین سطح خود در ۱۵ سال گذشته رسید. در این سال، مصرف سرانه به حدود ۱۹۱.۷ میلیون تومان در سال، معادل حدود ۱۶ میلیون تومان در ماه، افزایش یافت. به بیان دیگر، مصرف روزانه هر فرد در سال ۱۴۰۰ نسبت به سال ۱۳۹۴، بر حسب قیمت‌های مهر ۱۴۰۴، حدود ۵۷ هزار تومان بیشتر بوده است. این افزایش را می‌توان به صورت نمادین معادل مصرف روزانه حدود ۳۰۰ گرم گوشت مرغ بیشتر برای هر فرد در نظر گرفت.
با این حال، این بهبود رفاهی به طور یکسان میان دهک‌های درآمدی توزیع نشده است و دهک‌های بالاتر سهم بیشتری از آن برده‌اند. برای مثال، مصرف ماهانه افراد دهک اول در فاصله سال‌های ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۰ تنها حدود ۲۲۰ هزار تومان افزایش یافته است؛ رقمی که به معنای افزایش روزانه‌ای در حدود ۷ هزار تومان است. به عبارت دیگر، از معادل ۳۰۰ گرم گوشت مرغی که به طور متوسط به مصرف روزانه هر ایرانی افزوده شده، تنها حدود ۴۲ گرم نصیب افراد دهک اول شده است. این امر نشان می‌دهد که بهبود شرایط رفاهی در سال ۱۴۰۰ نسبت به سال ۱۳۹۴ میان گروه‌های مختلف جامعه به طور نابرابر توزیع شده و دهک اول کمترین بهره را از آن برده است.
در ادامه، مصرف سرانه در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۱۴۰۰ حدود ۳ درصد کاهش یافته و به حدود ۱۸۵.۸ میلیون تومان در سال، یا به طور متوسط ۱۵.۵ میلیون تومان در ماه، رسیده است. با وجود این فراز و فرودها، برای ارزیابی تغییرات رفاهی در طول دهه ۱۳۹۰، مناسب‌تر است که وضعیت سال ۱۳۹۰ با سال ۱۴۰۳ (آخرین سالی که آمار تفکیکی دهک‌ها برای آن منتشر شده است) مقایسه شود.
تعمیق گسل دهک‌های درآمدی چگونه شکل گرفت؟
بررسی روند مصرف سرانه نشان می‌دهد تعمیق گسل دهک‌های درآمدی نتیجه مجموعه‌ای از عوامل اقتصادی از جمله تورم، کاهش رشد اقتصادی و افت درآمد واقعی خانوارهاست. در چنین شرایطی تعمیق گسل دهک‌های درآمدی موجب شده فاصله رفاهی میان دهک‌های پایین و بالا بیش از گذشته افزایش یابد.
نقش تعمیق گسل دهک‌های درآمدی در کاهش قدرت خرید
ادامه روند تعمیق گسل دهک‌های درآمدی نشان می‌دهد کاهش رفاه تنها به افت مصرف سرانه محدود نمی‌شود، بلکه قدرت خرید خانوارها را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. در چنین شرایطی، خانوارهای کم‌درآمد ناچار می‌شوند بخشی از هزینه‌های مربوط به آموزش، سلامت، تفریح و حتی تغذیه را کاهش دهند؛ موضوعی که می‌تواند آثار بلندمدتی بر کیفیت زندگی و سرمایه انسانی کشور داشته باشد.
کارشناسان معتقدند زمانی که تعمیق گسل دهک‌های درآمدی ادامه پیدا کند، شکاف میان فرصت‌های اقتصادی نیز بیشتر می‌شود. در نتیجه، امکان دسترسی گروه‌های کم‌درآمد به خدمات باکیفیت، آموزش مناسب و سرمایه‌گذاری برای آینده کاهش می‌یابد و نابرابری اقتصادی به شکل پایدارتر در جامعه باقی می‌ماند.
همچنین بررسی روند مصرف سرانه نشان می‌دهد بازگشت به سطح رفاه سال‌های اوج، بدون افزایش رشد اقتصادی، کنترل تورم و تقویت درآمد واقعی خانوارها دشوار خواهد بود. از همین رو، سیاست‌های اقتصادی با محوریت افزایش تولید، مهار تورم و حمایت هدفمند از دهک‌های پایین می‌تواند نقش مهمی در کاهش تعمیق گسل دهک‌های درآمدی و بهبود رفاه عمومی ایفا کند.
رفاه دهک‌های مختلف در دو تابلو
یکی از مهمترین ویژگی‌های جوامع مدرن، تجربه رشد اقتصادی پایدار است. رشد اقتصادی به معنای افزایش مستمر ظرفیت تولید و در نهایت بهبود سطح رفاه جامعه است. کشورهای در حال توسعه معمولاً نرخ رشد اقتصادی بالاتری نسبت به کشورهای توسعه‌یافته دارند و دستیابی به نرخ‌های رشد ۴ تا ۵ درصدی در این کشورها امری غیرمعمول نیست. اگر اقتصاد ایران نیز از ابتدای دهه ۱۳۹۰ چنین نرخی از رشد را تجربه می‌کرد، سطح رفاه جامعه امروز به مراتب بالاتر بود.
به طور تقریبی، اگر اقتصاد ایران از سال ۱۳۹۰ به طور متوسط سالانه ۵ درصد رشد می‌کرد، مصرف سرانه امروز نزدیک به دو برابر می‌شد. در چنین شرایطی، خانوارهای ایرانی می‌توانستند از تغذیه باکیفیت‌تر، مسکن مناسب‌تر و خدمات بهداشتی و آموزشی بهتری برخوردار شوند.
با این حال، آمارها نشان می‌دهد که مصرف سرانه در سال ۱۴۰۴ نه تنها افزایش نیافته، بلکه نسبت به سال ۱۳۹۰ حدود یک درصد نیز کاهش یافته است. البته این تغییرات در میان دهک‌های مختلف درآمدی یکسان نبوده است. دهک‌های اول تا سوم، که فقیرترین اقشار جامعه را تشکیل می‌دهند، کاهش رفاه بیشتری را تجربه کرده‌اند.
برای نمونه، مصرف سرانه دهک اول در سال ۱۴۰۳ نسبت به سال ۱۳۹۰ حدود ۱۰.۶ درصد کاهش یافته است. بر حسب قیمت‌های ثابت سال ۱۴۰۴، مصرف سرانه این دهک از ۴۹.۳ میلیون تومان در سال ۱۳۹۰ به ۴۴ میلیون تومان در سال ۱۴۰۳ کاهش یافته است. افزون بر این، در درون این دهک نیز احتمالاً خانوارهایی وجود دارند که افت رفاهی به مراتب شدیدتری را تجربه کرده‌اند.
در مقابل، مصرف سرانه دهک دهم طی همین دوره ۶.۷ درصد افزایش یافته و از ۵۴۷ میلیون تومان در سال ۱۳۹۰ به ۵۸۴ میلیون تومان در سال ۱۴۰۳ رسیده است. بنابراین، آمارها نشان می‌دهد که در مقایسه با ابتدای دهه ۱۳۹۰، رفاه اقشار کم‌درآمد کاهش یافته، در حالی که تنها رفاه دهک دهم افزایش پیدا کرده است. به طور مشخص، سطح رفاه دهک‌های اول تا پنجم، که نیمی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند، کاهش یافته است.
همچنین، هزینه‌های مصرفی دو دهک بالای درآمدی از مجموع هزینه‌های هفت دهک پایین‌تر بیشتر بوده است؛ موضوعی که از تشدید نابرابری اقتصادی حکایت دارد. هرچند وجود درجه‌ای از نابرابری در همه اقتصادها مشاهده می‌شود، اما پذیرش اجتماعی آن معمولاً زمانی امکان‌پذیر است که شهروندان از فرصت‌ها و حقوق اقتصادی نسبتاً برابر برخوردار باشند. در شرایطی که بخش قابل‌توجهی از جامعه احساس کند دسترسی به فرصت‌ها و منابع به طور نابرابر توزیع شده است، افزایش نابرابری می‌تواند به یکی از مهمترین چالش‌های اقتصادی و اجتماعی تبدیل شود.
پیامدهای تعمیق گسل دهک‌های درآمدی
کارشناسان معتقدند ادامه تعمیق گسل دهک‌های درآمدی می‌تواند بر سرمایه‌گذاری، اشتغال و رشد اقتصادی نیز اثر منفی بگذارد. هرچه تعمیق گسل دهک‌های درآمدی بیشتر شود، بازگشت رفاه به دهک‌های پایین دشوارتر خواهد شد.
پیامدهای تعمیق گسل دهک‌های درآمدی بر اقتصاد
ادامه تعمیق گسل دهک‌های درآمدی می‌تواند پیامدهایی فراتر از کاهش رفاه خانوارها به همراه داشته باشد. کاهش قدرت خرید دهک‌های پایین، تقاضای مؤثر در بازار را محدود می‌کند و در نتیجه، بخشی از تولیدکنندگان نیز با کاهش فروش و افت سرمایه‌گذاری روبه‌رو می‌شوند. این چرخه در نهایت می‌تواند بر رشد اقتصادی و اشتغال نیز اثر منفی بگذارد.
از سوی دیگر، اقتصاددانان بر این باورند که کاهش نابرابری درآمدی، علاوه بر بهبود عدالت اجتماعی، می‌تواند به افزایش سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی نیز کمک کند. هرچه فاصله میان دهک‌های درآمدی کمتر باشد، امکان بهره‌مندی برابر از آموزش، خدمات درمانی و فرصت‌های شغلی نیز افزایش خواهد یافت.
کاهش رفاه همراه با افزایش نابرابری
یکی از مهمترین تحولات فرهنگی و اجتماعی ایران از ابتدای دهه ۱۳۹۰، گسترش دسترسی عمومی به اینترنت و شبکه‌های اجتماعی بوده است. در این دوره، حجم تولید اطلاعات و میزان دسترسی به آن به شکل چشم‌گیری افزایش یافته است. این تحول از یک‌سو، سبک زندگی و سطح رفاه گروه‌های بسیار برخوردار را بیش از گذشته در معرض دید عموم قرار داده و از سوی دیگر، اخبار و گزارش‌های مربوط به فساد اقتصادی نیز با سرعت و گستردگی بیشتری منتشر شده است. در چنین شرایطی، کاهش رفاه اقتصادی دهک‌های پایین با افزایش مشاهده‌پذیری نابرابری و فساد اقتصادی همزمان شده است؛ وضعیتی که می‌تواند تحمل دشواری‌های اقتصادی را برای اقشار کم‌درآمد سخت‌تر کند.
احساس تبعیض، بی‌عدالتی و کاهش منزلت اجتماعی، علاوه بر آثار اقتصادی، می‌تواند پیامدهای عمیق و پایداری بر اخلاق عمومی، سرمایه اجتماعی و انسجام جامعه بر جای بگذارد. از سوی دیگر، تداوم این شرایط می‌تواند زمینه‌ساز افزایش نارضایتی اجتماعی، تقویت جریان‌های سیاسی عوام‌فریب و افزایش احتمال بروز ناآرامی‌های اجتماعی شود. از این رو، اجرای مجموعه‌ای از اصلاحات مؤثر با هدف کاهش فقر، مهار نابرابری و تقویت برابری فرصت‌ها ضرورتی جدی به شمار می‌رود. هرچه این وضعیت برای مدت طولانی‌تری ادامه یابد، احساس ناامیدی نسبت به آینده و آسیب‌های اجتماعی ناشی از آن نیز عمیق‌تر و گسترده‌تر خواهد شد.
آینده تعمیق گسل دهک‌های درآمدی
کاهش نابرابری نیازمند سیاست‌های اقتصادی پایدار است. در صورت اجرای اصلاحات ساختاری، امکان کاهش تعمیق گسل دهک‌های درآمدی و افزایش رفاه خانوارها فراهم خواهد شد. در غیر این صورت تعمیق گسل دهک‌های درآمدی همچنان یکی از مهمترین چالش‌های اقتصاد ایران باقی می‌ماند.
جمع‌بندی
بررسی آمارهای منتشرشده نشان می‌دهد تعمیق گسل دهک‌های درآمدی به یکی از مهمترین چالش‌های اقتصاد ایران تبدیل شده است. کاهش مصرف سرانه در دهک‌های پایین، افزایش ضریب جینی و رشد فاصله رفاهی میان اقشار مختلف، ضرورت اجرای سیاست‌های مؤثر برای حمایت از گروه‌های آسیب‌پذیر، کنترل تورم و ایجاد رشد اقتصادی پایدار را بیش از گذشته آشکار می‌کند. کارشناسان معتقدند کاهش نابرابری درآمدی، علاوه بر بهبود رفاه خانوارها، می‌تواند زمینه‌ساز افزایش سرمایه‌گذاری، تقویت تقاضای داخلی و رشد پایدار اقتصاد کشور باشد.
لینک‌های پیشنهادی
- مرکز آمار ایران: https://www.amar.org.ir
- بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران: https://www.cbi.ir
- بانک جهانی: https://www.worldbank.org
- صندوق بین‌المللی پول: https://www.imf.org
- سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD): https://www.oecd.org
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟